GENEROWANE CELE

Stwierdzić więc możemy, iż wtórne środowisko wychowawcze generuje swoiste cele, charakterystyczne do rozpoznania podjętych działań terapeutycznych, rokowań i stanu somatyczno-psychicznego małego pacjen­ta. Rozpoznany nowotwór kości u Tomka spowodował amputację kończyny dolnej. Stan taki wygenerował nowy cel u chłopca, poruszanie się bez nogi, najpierw za pomocą wózka ortopedycznego, potem kul, w przyszłości zaś przy wykorzystaniu protez. Kolejnym przykładem jest 16-letnia Paulina, u której na skutek usunięcia guza z mózgu wystąpił częściowy bezwład pra­wej ręki. W tym wypadku skutki podjętych działań chirurgicznych wygene­rowały potrzebę funkcjonowania z bezwładem i przerzucenia większości czynności wykonywanych dotychczas prawą ręką na lewą rękę. Przykład 15-letniego Damiana, u którego rozpoznano siadkuwczaka, zmusił lekarzy do enukleacji lewego oka. Sytuacja ta zmusiła chłopca do nauki widzenia i radzenia sobie w życiu z jednym sprawnym okiem. Również i tym razem można by mnożyć wiele przykładów, wskazujących na generowanie specy­ficznych celów wtórnego środowiska wychowawczego. Z przedstawionych po­wyżej przykładów wynika jednak wyraźnie kierunek i dynamika celów wtór­nego środowiska wychowawczego. Istotą większości z nich jest utrwalenie działań ratujących życie, jak najdłuższe podtrzymanie remisji lub w miarę pełne funkcjonowanie dziecka, pomimo podjętych dla ocalenia go przed śmiercią działań terapeutycznych nierzadko prowadzących do kalectwa.