IDEA WSPÓLNEGO ŚRODOWISKA

Przy tak głę­boko zantagonizowanych środowiskach, w których funkcjonowało dziecko, (przed i w trakcie hospitalizacji), wydaje się konieczne swoiste wygenerowa­nie jakościowo nowego środowiska przyjaznego dziecku tak doświadczone­mu, obciążonemu balastem skutków choroby nowotworowej.  Idea wspólnego środowiska wychowawczego koncentruje się na tym, iż dziecko przychodzące na odział z tzw. pierwotnego środowiska wiele wysiłku wkłada w realizację założonych przez siebie lub bliskich celów. Osiągnięcie ich daje dziecku satysfakcję, niejednokrotnie umożliwiając osiągnięcie su­biektywnie odczuwanego sukcesu i samorealizacji. Niemożność osiągnięcia naznaczonych przez siebie lub bliskich celów wpływa na dziecko deprymują­co, powodując szereg niepożądanych zachowań, bardziej lub mniej patologi- zując życie psychiczne, emocjonalne i fizyczne młodego człowieka (por. Obuchowski 1983, Purzyński 1993). Szpital i rzeczywistość chorowania stają się istotnym czynnikiem deprymującym wcześniej wygenerowane i realizowane przez dziecko cele. Choroba przewlekła i konieczność podjęcia nadzwyczaj­nych środków związanych z jej leczeniem lub doprowadzeniem do bardziej lub mniej stabilnej remisji powoduje, iż konieczne staje się realizowanie adekwatnych do stanu somatycznego i podjętych działań diagnostyczno-te­rapeutycznych zadań ułatwiających lub wręcz umożliwiających dziecku funkcjonowanie lub życie. Większość z tych zadań, celów stoi w zasadniczej i pierwotnej sprzeczności z wcześniej realizowanymi przez dziecko celami.