OGRANICZONE MOŻLIWOŚCI

W innej pracy autorka ta (1997, s. 200-201) wskazując na psychospo­łeczny aspekt choroby u dziecka podkreśla, iż nie tylko sama choroba, ale także proces leczenia, przeżywania przez małego pacjenta swojej choroby, lęków, frustracji, potrzeb, bólu, a w szczególności hospitalizacja, naraża dziecko na szereg traumatyzujących przeżyć. Analizując tę kwestię przed­stawia ona wynikające z tego faktu ograniczenia wpływające na psychikę małego pacjenta. Należą do nich:Unieruchomienie dziecka chorego i związane z nim długotrwałe unieruchomienie. Ta sytuacja zwykle opóźnia rozwój ruchowy dziecka i wy­zwala negatywne emocje, takie jak: przygnębienie, rozdrażnienie, poczucie krzywdy, złość, co w konsekwencji może prowadzić do opóźnienia procesu usamodzielnienia się, kształtowania motywacji do działania.  Izolacja dziecka od środowiska przyrodniczego i społecznego. Wy­zwala ona tęsknotę i poczucie osamotnienia, narusza sferę emocjonalną, niemożność uczestniczenia w zabawach i zajęciach grupowych. Ponadto opóźnia proces socjalizacji, ponieważ przez brak bądź ubóstwo doświadczeń poznawczych hamuje rozwój umysłowy.   Ograniczenie możności uczenia się i osiągania dobrych wyników w nauce. Stan przewlekłej choroby, szczególnie o złym rokowaniu (np. nowo­twór), wpływa niekorzystnie na oceny szkolne, co często wyzwala u dziecka zaburzenia obrazu własnej osoby, utratę wiary we własne siły i umiejętności.